تمشک: می تواند باعث جوش شما هم شود

شکار پروانه - علی باباچاهی

tameshck — Fri, 16 Oct 2009 07:18:18 GMT

هر پروانه یی که بر سر ِ این شاخه بنشیند
غنیمتی ست
به شکار پروانه رفتن
فشنگ می خواهد تفنگ می خواهد
خرمگس اما از بوی اُدکلن ِ یال ِ اسب هم
غَش می کند
هر عاشقی فقط یک بار به خواب می بیند
چاه ِ پُر از پروانه را
تو مُرده یی تمام!
پروانه ها که چپ چپ نگاهت نکنند
مرده یی تو!

از پُشت ِ گوش ِ اسب نیفتاده یی به زمین
و گرنه قدر خرمگس را می دانستی
که بر خلاف ِ پروانه
به زخم سر ِ زانویت عمیق نگاه می کند
هر خرمگسی که بر سر ِ این شاخه بنشیند
غنیمتی ست
به شکار ِ خرمگس رفتن
فشنگ می خواهد تفنگ می خواهد
پروانه اما از بوی اود کلن ِ یال ِ اسب هم
غش می کند
هر پروانه ای فقط یک بار خواب می بیند
چاه ِ پُر از خرمگس را.

گفتگوی من و نازی زیر چتر - حسین پناهی

tameshck — Mon, 06 Jul 2009 16:00:18 GMT

نازی : بیا زیر چتر من که بارون خیست نکنه
می گم که خیلی قشنگه که بشر تونسته آتیشو کشف بکنه
و قشنگتر اینه که
یادگرفته گوجه را
تو تابه ها سرخ کنه و بعد بخوره
راسی راسی ؟ یه روزی
اگه گوجه هیچ کجا پیدانشه
اون وقت بشر چکار کنه ؟
من : هیچی نازی
دانشمندا تز می دن تا تابه ها را بخوریم
وقتی آهنا همه تموم بشه
اون وقت بشر
لباسارو می کنه و با هلهله
از روی آتیش می پره
نازی : دوربین لوبیتل مهریه مو
اگه با هم بخوریم
هلهله های من وتو
چطوری ثبت می شه
من : عشق من
آب ها لنز مورب دارند
آدمو واروونه ثبتش می کنند
عکسمون تو آب برکه تا قیامت می مونه
نازی : رنگی یا سیاه سفید ؟
من : من سیاه و تو سفید
نازی : آتیش چی ؟ تو آبا خاموش نمی شن آتیشا
من : نمی دونم والله
چتر رو بدش به من
نازی : اون کسی که چتر رو ساخت عاشق بود
من : نه عزیز دل من ‚ آدم بود

باد می آید - احمدرضا امدی

tameshck — Sun, 05 Apr 2009 13:54:18 GMT

در این اتاق
باد می آید
بر شمع و سیاهی
و تحقیر می وزد
در آن اتاق
کدام اتاق
نمی دانم
باد می وزد
بر عشق و باور و صبح و گندم
راستی، راستی
بگویم
آن دو چشم
آن تن رویازده
در آن ماه اسفند
در آن برف ناگهانی
جرقه زد و پایان یافت
سپس
من به کدام سمت دویدم
به یاد ندارم
مدت ها بود
که من دیگر نمی نوشتم بر دیوار
مدت ها بود
که من دیگر سخن نمی گفتم
در خانه
در کوچه
آسمان می خواست
فرو ریزد
بر کدام خانه
بر خانه ی ما
بر خانه ی تو
ما نمی دانستیم
گفتیم:
پس ابر را بپوشیم
بر تن لباس کنیم
شاید در امان باشیم
دیگر
زمستان و پرتقال
در راه بود
آیا سرنوشت ما بود
که با شادی
روزهای مانده ی عمر را
بر دیوارها
با رنگ قرمز و آبی
نقاشی کنیم؟

پیشنهاد - منوچهر آتشی

tameshck — Thu, 29 Jan 2009 10:54:18 GMT

شاعر: بانو
شمشه ای زر سنگین
دلی
و خنجری به سینی سیمین آورده ام
تا چه پسند افتد و چه در نظر اید ؟
بانوی اول : شمش طلا را می گیرم
و ترا به مائده ای یکشبه مهمان خواهم کرد
که رویای رنگین دلخواه را
هزار شبت مکرر کند
بانوی دوم : خنجرت را به دریا بینداز
طلا و قلبت را برمیداریم
و به شیوه نیکبختان
در سامان های سبز دلخواه
به کام می نشینیم
شوربختی از میانه می گریزد
وقتی عشق و عقل یگانه شود
بانوی سوم : سینی و خنجر و طلا را به مزبله انداز
قلبت را می خواهم و بس که گنج لعل است
و با هر تپشی
به خوابهای اساطیر پرتابم می کند
من سودازده جنون توام شاعر
بانوی چهرم : ها ها ها
خنجر الماسگون را برمیدارم
دل مفلوکت را از هم می درم
که صادقانه نیرنگ می بازد
و شمشه زر را به تاراج می برم
باسینی سیمین
شاعر : پری دشکیش رویاهایم
ای راستترین
سر خط دفترهای ناسروده سروروم
گمشده ام تویی
هزار دفتر و دیوان
بیهوده میان تو و رویاهایم
حایل شدند
پیش ای
سینی به سینه
آماده ام اینک

برف - مهدی اخوان ثالث (م.اُمید)

tameshck — Wed, 20 Aug 2008 11:05:18 GMT

پاسی از شب رفته بود و برف می بارید
چون پر افشانی پر پهای هزار افسانه ی از یادها رفته
باد چونان آمری مأمور و ناپیدا
بس پریشان حکمها می راند مجنون وار
بر سپاهی خسته و غمگین و آشفته
برف می بارید و ما خاموش
فار غ از تشویش
نرم نرمک راه می رفتیم
کوچه باغ سکتی در پیش
هر به گامی چند گویی در مسیر ما چراغی بود
زاد سروی را به پیشانی
با فروغی غالبا افسرده و کم رنگ
گمشده در ظلمت این برف کجبار زمستانی
برف می بارید و ما آرام
گاه تنها ، گاه با هم ، راه می رفتیم
چه شکایتهای غمگینی که می کردیم
با حکایتهای شیرینی که می گفتیم
هیچ کس از ما نمی دانست
کز کدامین لحظه ی شب کرده بود این بادبرف آغاز
هم نمی دانست کاین راه خم اند خم
به کجامان میکشاند باز
برف می بارید و پیش از ما
دیگرانی همچو ما خشنود و ناخشنود
زیر این کج بار خامشبار ،‌از این راه
رفته بودندو نشان پایهایشان بود
2
پاسی از شب رفته بود و همرهان بی شمار ما
گاه شنگ و شاد و بی پروا
گاه گویی بیمنک از آبکند وحشتی پنهان
جای پا جویان
زیر این غمبار ، درهمبار
سر به زیر افکنده و خاموش
راه می رفتند
وز قدمهایی که پیش از این
رفته بود این راه را ،‌افسانه می گفتند
من بسان بره گرگی شیر مست ، آزاده و آزاد
می سپردم راه و در هر گام
گرم می خواندم سرودی تر
می فرستادم درودی شاد
این نثار شاهوار آسمانی را
که به هر سو بود و بر هر سر
راه بود و راه
این هر جایی افتاده این همزاد پای آدم خکی
برف بود و برف این آشوفته پیغام این پیغام سرد پیری و پکی
و سکوت سکت آرام
که غم آور بود و بی فرجام
راه می رفتم و من با خویشتن گهگاه می گفتم
کو ببینم ، لولی ای لولی
این تویی ایا بدین شنگی و شنگولی
سالک این راه پر هول و دراز آهنگ ؟
و من بودم
که بدین سان خستگی نشناس
چشم و دل هشیار
گوش خوابانده به دیوار سکوت ، از بهر نرمک سیلی صوتی
می سپردم راه و خوش بی خویشتن بودم
3
اینک از زیر چراغی می گذشتیم ، آبگون نورش
مرده دل نزدیکش و دورش
و در این هنگام من دیدم
بر درخت گوژپشتی برگ و بارش برف
همنشین و غمگسارش برف
مانده دور از کاروان کوچ
لکلک اندوهگین با خویش می زد حرف
بیکران وحشت انگیزی ست
وین سکوت پیر سکت نیز
هیچ پیغامی نمی آرد
پشت ناپیدایی آن دورها شاید
گرمی و نور و نوا باشد
بال گرم آشنا باشد
لیک من ، افسوس
مانده از ره سالخوردی سخت تنهایم
ناتوانیهام چون زنجیر بر پایم
ور به دشواری و شوق آغوش بگشایم به روی باد
همچو پروانه ی شکسته ی آسبادی کهنه و متروک
هیچ چرخی را نگرداند نشاط بال و پرهایم
آسمان تنگ است و بی روزن
بر زمین هم برف پوشانده ست رد پای کاروانها را
عرصه ی سردرگمی هامانده و بی در کجاییها
باد چون باران سوزن ، آب چون آهن
بی نشانیها فرو برده نشانها را
یاد باد ایام سرشار برومندی
و نشاط یکه پروازی
که چه بشکوه و چه شیرین بود
کس نه جایی جسته پیش از من
من نه راهی رفته بعد از کس
بی نیاز از خفت ایین و ره جستن
آن که من در می نوشتم ، راه
و آن که من می کردم ، ایین بود
اینک اما ، آه
ای شب سنگین دل نامرد
لکلک اندوهگین با خلوت خود درد دل می کرد
باز می رفتیم و می بارید
جای پا جویان
هر که پیش پای خود می دید
من ولی دیگر
شنگی و شنگولیم مرده
چابکیهام از درنگی سرد آزرده
شرمگین از رد پاهایی
که بر آنها می نهادم پای
گاهگه با خویش می گفتم
کی جدا خواهی شد از این گله های پیشواشان بز ؟
کی دلیرت را درفش آسا فرستی پیش
تا گذارد جای پای از خویش ؟
4
همچنان غمبار درهمبار می بارید
من ولیکن باز
شادمان بودم
دیگر کنون از بزان و گوسپندان پرت
خویشتن هم گله بودم هم شبان بودم
بر بسیط برف پوش خلوت و هموار
تک و تنها با درفش خویش ، خوش خوش پیش می رفتم
زیر پایم برفهای پک و دوشیزه
قژفژی خوش داشت
پام بذر نقش بکرش را
هر قدم در برفها می کاشت
شهر بکری برگرفتن از گل گنجینه های راز
هر قدم از خویش نقش تازه ای هشتن
چه خدایانه غروری در دلم می کشت و می انباشت
5
خوب یادم نیست
تا کجاها رفته بودم ، خوب یادم نیست
این ، که فریادی شنیدم ، یا هوس کردم
که کنم رو باز پس ، رو باز پس کردم
پیش چشمم خفته اینک راه پیموده
پهندشت برف پوشی راه من بود
گامهای من بر آن نقش من افزوده
چند گامی بازگشتم ، برف می بارید
باز می گشتم
برف می بارید
جای پاها تازه بود اما
برف می بارید
باز می گشتم
برف می بارید
جای پاها دیده می شد ، لیک
برف می بارید
باز می گشتم
برف می بارید
جای پاها باز هم گویی
دیده می شد ‌لیک
برف می بارید
باز می گشتم
برف می بارید
برف می بارید ، می بارید ، می بارید
جای پاهای مرا هم برف پوشانده ست

هر جا دلم بخواهد - مهدی اخوان ثالث (م.اُمید)

tameshck — Sun, 13 Jul 2008 11:22:18 GMT

چون میهمانان به سفره ی پر ناز و نعمتی
خواندی مرا به بستر وصل خود ای پری
هر جا دلم بخواهد من دست می برم
دیگر مگو : ببین به کجا دست می بری
با میهمان مگوی : بنوش این ، منوش آن
ای میزبان که پر گل ناز است بسترت
بگذار مست مست بیفتم کنار تو
بگذار هر چه هست بنوشم ز ساغرت
هر جا دلم بخواهد ، آری ، چنین خوش است
باید درید هر چه شود بین ما حجاب
باید شکست هر چه شود سد راه وصل
دیوانه بود باید و مست و خوش و خراب
گه می چرم چو آهوی مستی ، به دست و لب
در دشت گیسوی تو که صاف است و بی شکن
گه می پرم چو بلبل سرگشته با نگاه
بر گرد آن دو نو گل پنهان به پیرهن
هر جا دلم بخواهد ، آری به شرم و شوق
دستم خزد به جانب پستان نرم تو
واندر دلم شکفته شود صد گل از غرور
چون ببنم آن دو گونه ی گلگون ز شرم تو
تو خنده زن چو کبک ، گریزنده چون غزال
من در پیت چو در پی آهو پلنگ مست
وانگه ترا بگیرم و دستان من روند
هر جا دلم بخواهد آری چنین خوش است
چشمان شاد گرسنه مستم دود حریص
بر پیکر برهنه ی پر نور و صاف تو
بر مرمر ملایم جاندار و گرم تو
بر روی و ران و گردن و پستان و ناف تو
کم کم به شوق دست نوازش کشم بر آن
گلدیس پک و پردگی نازپرورت
هر جا دلم بخواهد من دست می برم
ای میزبان که پر گل ناز است بسترت
تو شوخ پندگوی ، به خشم و به ناز خوش
من مست پند نشنو ، بی رحم ، بی قرار
و آنگه دگر تو دانی و من ، وین شب شگفت
وین کنج دنج و بستر خاموش و رازدار

نامه ای برای تو - قیصر امین پور

tameshck — Sat, 12 Jul 2008 00:22:18 GMT

این ترانه بوی نان نمی دهد
بوی حرف دیگران نمی دهد
سفره دلم دوباره باز شد
سفره ای که بوی نان نمی دهد
نامه ای که ساده و صمیمی است
بوی شعر و داستان نمی دهد
با سلام و ارزوی طول عمر
که زمانه این زمان نمی دهد
کاش این زمانه زیر ورو شود
روی خوش به ما نشان نمی دهد
یک وجب زمین برای باغچه
یک دریچه اسمان نمی دهد
وسعتی بقدر جای ما دو تن
گر زمین دهد زمان نمی دهد
فرصتی برای دوست داشتن
نوبتی به عاشقان نمی دهد
هیچ کس برایت از صمیم دل
دست دوستی تکان نمی دهد
هیچ کس به غیر ناسزا ترا
هدیه ای برایگان نمی دهد
کس زفرط های و هووی گرگ و میش
دل به هی هی شبان نمی دهد
جز دلت که قطره ای است بیکران
کس نشان ز بیکران نمی دهد
عشق نام بی نشانه است و کس
نام دیگری بدان نمی دهد
جز تو هیچ میزبان مهربان
نان و گل به مهمان نمی دهد
ناامیدم از زمین و از زمان
پاسخ نه این نه آن نمی دهد
پاره های این دل شکسته را
گریه هم دوباره جان نمی دهد
خواستم که با تو درد دل کنم
گریه ام ولی امان نمی دهد

مدادها - احمدرضا احمدی

tameshck — Sat, 05 Apr 2008 19:20:18 GMT

همه ی مداد ها را آماده کرده ام
که وصیتنامه را بنویسم:
آبی - زرد - ارغوانی - سبز
قرمز - سیاه - قهوه ای - بنفش
سفید.
چه تفاوت دارد
با رنگ آبی بنویسم یا ارغوانی
از من چه مانده است
هرچه مانده است.
برای تو است
آوازهای شبانه ی عابران
برای تو: با رنگ آبی می نویسم
گُل های خشک بنفشه
مانده در دیوان حافظ
برای تو: با رنگ ارغوانی می نویسم
رویاهای ناتمام من
که در همه ی عمر قادر نبودم
آنها را عمل کنم
برای تو: با رنگ سبز می نویسم
نشانی خانه ی یارانی
که در تابستان مُردند
برای تو: با رنگ سیاه می نویسم
این سبد میوه
که از کودکی ما
روی میز است
برای تو: با رنگ قهوه ای می نویسم
این بلیط های باطل قطار - هواپیما
که در همه ی عمر
قرار بود
من و تو را
به دیدار پایتخت ها به برد
برای تو: راستی بلیط ها کجاست
دیگر نمی نویسم
این وصیتنامه من
در باران رنگ می بازد
من و تو
در باران
بسوی این وصیتنامه
رهسپار می شویم
من با چتر در انتظار تو
ایستاده ام در باران
چتر را که به تو تعارف کنم
خط های وصیتنامه
پاک می شود
تو با چتر سیاه
با کاغذ سفید
تنها به خانه رهسپار می شوی.

خواهش می کنم - یغما گلرویی

tameshck — Mon, 01 Oct 2007 02:08:18 GMT

آنقدر بی خیال از بازنگشتنت گفتی،
که گمان کردم سر به سر ِ این دل ِ‌ساده می گذاری!
به خودم گفتم
این هم یکی از شوخی های شاد کننده ی توست!
ولی آغاز ِ آواز ِ بغض ِ گرفته ی من،
در کوچه های بی دارو درخت ِ خاطره بود!
هاشور ِ اشک بر نقاشی ِ چهره ام
و عذاب ِ شاعر شدن در آوار هر چه واژه ی بی چراغ!

دیروز از پی ِ گناهی سنگین، گذشته را مرور کردم!
از پی ِ تقلبی بزرگ، دفاترِ دبستان را ورق زدم!
باید می فهمیدم چرا مجازاتم کرده ای!

شاید قتل ِ مورچه هایی که در خیابان
به کف ِ کفش ِ من می چسبیدند،
این تبعید ناتمام را معنا کند!

یا شیشه ای که با توپ ِ سه رنگ ِ من،
در بعدازظهر تابستان ِ هشت سالگی شکست!

یا سنگی که با دست ِ من
کلاغ ِ حیاط ِ خانه ی مادربزرگ را فراری داد!

یا نفرین ِ ناگفته ی گدایی، که من
با سکه ی نصیب نشده ی او برای خودم بستنی خریدم!

وگرنه من که به هلال ابروی تو،
در بالای آن چشمهای جادویی جسارتی نکرده ام!
امروز هم به جای خون بهای آن مورچه ها،
ده حبه قند در مسیر ِ مورچه های حیاطمان گذاشتم!
برای آن پنجره ی قدیمی شیشه ی رنگی خریدم!
یک سیر پنیر به کلاغ خانه ی مادربزرگ
و یک اسکناس ِ سبز به گدای در به در ِ خیابان دادم!
پس تو را به جان ِ جریمه ی این همه ترانه،
دیگر نگو بر نمی گردی!

بنفش، آبی، زرد - احمدرضا احمدی

tameshck — Fri, 30 Mar 2007 23:38:18 GMT

بنفش، آبی، زرد
می تواند
رنگ های دلخواه من باشد
اما
پایان من نیست
شاید هم
آغاز من باشد
که روزی در صبح از خانه بیرون آمدم
نمی دانستم به کجا می روم: شمال - جنوب
                                         شرق - غرب
اما
همان روز صبح مرا وسوسه ی
بنفش، آبی، زرد
در چشمانم بود
رفتم و گفتم:
من بنفش، آبی، زرد را
تا غروب امروز در هر کجا که باشند
پیدا می کنم
دخترم را هم همراه بردم
پس از پرسه های فراوان
از خستگی کنار خانه ای نشستیم
طلب لیوانی آب کردیم
زنی مهربان
با تُنگی آب خنک
به سرغ ما آمد
تُنگ را تا پایان نوشیدیم
دوباره تشنه شدیم
زن مهربان را صدا کردیم
تُنگی دیگر - تُنگی دیگر - تُنگی دیگر
غروب شد
من و دخترم از هراس در خیابان ماندیم
زن مهربان از خانه بیرون آمد
جواب تشکر ما را برای آب خنک نداد
دخترم دوباره از او تشکر کرد
دانستیم
لباس زن مهربان
در سه رنگ: بنفش، آبی، زرد
پایان یافت
دخرتم
بنفش، آبی، زرد را
صدا کرد
زن هم در پیانا خیابان
گُم شد
به خانه که آمدیم
دخترم
همه ی ماجرا را برای مادرش
شرح داد
همسرم
نشانی های زن را کامل
به من و دخترم گفت
لختی ما سه نفر سکوت کردیم
همسرم
عکس های زن مهربان را
از آلبوم بیرون آورد
تکه تکه کرد
                       گفت: ((شام آماده است
                       حدس می زنید
                       چه کسی برای شام
                       خواهد آمد))
من و دخترم سکوت کردیم
همسرم گفت:
                        آن زن مهربان با سخاوت
                        که به شما تُنگ های آب را داد
مرگ بود.

O

وقت خواب بود
رفتیم
بسوی ملافه های سفید
رفتیم.