چه کسی بود صدا زد سهراب؟!

آشنا بود صدا مثل هوا با تن برگ

بوی هجرت می‏آید:

باید امشب بروم

باید امشب چمدانی را

که به اندازه پیراهن تنهایی من جا دارد، بردارم

و به سمتی بروم

که درختان حماسی پیداست

رو به آن وسعت بی‏واژه که همواره مرا می‏خواند.

یک نفر باز صدا زد: سهراب

کفش هایم کو؟!