این ترانه بوی نان نمی دهد بوی حرف دیگران نمی دهد سفره دلم دوباره باز شد سفره ای که بوی نان نمی دهد نامه ای که ساده و صمیمی است بوی شعر و داستان نمی دهد با سلام و ارزوی طول عمر که زمانه این زمان نمی دهد کاش این زمانه زیر ورو شود روی خوش به ما نشان نمی دهد یک وجب زمین برای باغچه یک دریچه اسمان نمی دهد وسعتی بقدر جای ما دو تن گر زمین دهد زمان نمی دهد فرصتی برای دوست داشتن نوبتی به عاشقان نمی دهد هیچ کس برایت از صمیم دل دست دوستی تکان نمی دهد هیچ کس به غیر ناسزا ترا هدیه ای برایگان نمی دهد کس زفرط های و هووی گرگ و میش دل به هی هی شبان نمی دهد جز دلت که قطره ای است بیکران کس نشان ز بیکران نمی دهد عشق نام بی نشانه است و کس نام دیگری بدان نمی دهد جز تو هیچ میزبان مهربان نان و گل به مهمان نمی دهد ناامیدم از زمین و از زمان پاسخ نه این نه آن نمی دهد پاره های این دل شکسته را گریه هم دوباره جان نمی دهد خواستم که با تو درد دل کنم گریه ام ولی امان نمی دهد
