همه ی مداد ها را آماده کرده ام
که وصیتنامه را بنویسم:
آبی - زرد - ارغوانی - سبز
قرمز - سیاه - قهوه ای - بنفش
سفید.
چه تفاوت دارد
با رنگ آبی بنویسم یا ارغوانی
از من چه مانده است
هرچه مانده است.
برای تو است
آوازهای شبانه ی عابران
برای تو: با رنگ آبی می نویسم
گُل های خشک بنفشه
مانده در دیوان حافظ
برای تو: با رنگ ارغوانی می نویسم
رویاهای ناتمام من
که در همه ی عمر قادر نبودم
آنها را عمل کنم
برای تو: با رنگ سبز می نویسم
نشانی خانه ی یارانی
که در تابستان مُردند
برای تو: با رنگ سیاه می نویسم
این سبد میوه
که از کودکی ما
روی میز است
برای تو: با رنگ قهوه ای می نویسم
این بلیط های باطل قطار - هواپیما
که در همه ی عمر
قرار بود
من و تو را
به دیدار پایتخت ها به برد
برای تو: راستی بلیط ها کجاست
دیگر نمی نویسم
این وصیتنامه من
در باران رنگ می بازد
من و تو
در باران
بسوی این وصیتنامه
رهسپار می شویم
من با چتر در انتظار تو
ایستاده ام در باران
چتر را که به تو تعارف کنم
خط های وصیتنامه
پاک می شود
تو با چتر سیاه
با کاغذ سفید
تنها به خانه رهسپار می شوی.