آخرین برگ سفرنامه ی باران
این است
که زمین چرکین است

پارس کن سگ!
مگر قرار ما نه همین بود
که تو حضور غریبه را به من بچکانی / بترسانی؟

پشت در است       نمی شنوی؟ ــ بویش را؟
پشت در است
و می تواند       بی زحمتی عبور کند       پارس کن سگ!

زمان
چای غلیظ سردی تَهِ فنجان (قابل مصرف نیست)
و من نمی توانم
از این زمین یخ زده
به سمت دیگر میدان عبور کنم
(مثل غریبه که از درِ بسته)

زمان
ته اتاق دارد می خشکد
(ای کاش زنگ تلفنی این بی مصرف را!)

غریبه وارد شده
(غریبه / عاشق چای سرد بی مصرف)
رسیده
رسید بالای سرم / پس چرا تو       این همه ترسیده ای؟
پارس کن!
پارس کن سگِ من

کفش‏هایم کو،

چه کسی بود صدا زد سهراب؟!

آشنا بود صدا مثل هوا با تن برگ

بوی هجرت می‏آید:

باید امشب بروم

باید امشب چمدانی را

که به اندازه پیراهن تنهایی من جا دارد، بردارم

و به سمتی بروم

که درختان حماسی پیداست

رو به آن وسعت بی‏واژه که همواره مرا می‏خواند.

یک نفر باز صدا زد: سهراب

کفش هایم کو؟!